Según la Comisión Europea, para que un mueble se certifique como ecológico, un  90% de su masa debe ser de madera maciza o de materiales a base de madera. Este requisito es bastante novedoso ya que, al inicio de la aplicación del sello “Ecolabel”, en el año 2000, todos los muebles podían ser certificados independientemente del material utilizado para su construcción. Sin embargo, después de 4 años de trabajo y discusiones entre todas las partes involucradas (Comisión Europea, organizaciones de protección del medioambiente, consumidores, fabricantes de muebles, proveedores de materiales y de productos para el acabado, distribuidores, etc.) el trabajo se reorientó de forma única hacia los muebles de madera.

Los criterios ecológicos corresponden principalmente al material a base de madera y las sustancias peligrosas susceptibles de estar presentes en dichos materiales, ya sean revestimientos o colas.

De esta forma, el mobiliario debe responder a las exigencias de seguridad, solidez y duración de las normas europeas. Asimismo, el mueble debe poder reciclarse de forma sencilla y debe ir acompañado de una detallada descripción que explique las mejores formas de reutilizar el producto o reciclarlo, en función de su incidencia sobre el medioambiente.

El impacto medioambiental del mobiliario es muy variable y oscila en función de la diversidad de los materiales que lo componen. Por ejemplo: una mesa puede ser de madera maciza o fabricada a base de paneles de fibras de madera protegidos por diversos revestimientos (estratificada, laminada, contrachapada), con piezas de aluminio o de plástico, etc. Además, cuanto mayor sea el número de materiales elaborados que componen el mueble, mayor energía se habrá necesitado para la fabricación del mismo. Así, la “energía gris” de la madera maciza es casi 5 veces inferior a la de la madera laminada pegada y 50 veces inferior a la del aluminio. A pesar de que sean reciclables completa o parcialmente, el acero y el aluminio pueden tener un balance negativo debido a que proceden de minerales no renovables.

Continua leyendo en ladyverd.com

A Fundación Galicia Sustentable participou o pasado venres 17 de febreiro na xornada de traballo e presentación das Fundacións Cívicas e Comunitarias promovida pola Fundación Bertelsmann e organizada polo Centro Português de Fundações e a Fundação CEBI.

Neste xornada se incorpora a CEBI, Fundação Para o Desenvolvimento Comunitário de Alverca, como primeira entidade portuguesa na Rede de Fundacións Cívicas. Os seus 40 anos de experiencia ao servizo da comunidade serán unha oportunidade de enriquecemento para a Rede.

Y, a pesar de que la naturaleza es insustituible, a menudo pensamos en ella como en algo garantizado. Muchos sistemas naturales están sometidos a presiones que afectan a su funcionamiento. Muchos incluso están al borde de la destrucción. La pérdida de biodiversidad, que es como llamamos a este fenómeno, es omnipresente.

Por eso la Unión Europea se ha comprometido a detenerla. En los últimos 25 años, la UE ha creado dentro de su territorio una red de 26 000 zonas protegidas que abarca más de 850 000 km2. Se conoce con el nombre de Natura 2000. Es la mayor red de zonas protegidas del mundo y una prueba de la importancia que concedemos a la biodiversidad. Estamos decididos a reforzar este programa histórico con medidas a más largo plazo.

Todos nosotros podemos hacer más para ayudar. Todos podemos hacer cosas para proteger la biodiversidad y se necesita la participación de todos. Todos podemos hacer pequeños cambios en nuestros hábitos diarios sin cambiar radicalmente nuestro estilo de vida. La suma de estos pequeños gestos puede ser una gran ayuda.

Esperamos que los consejos que proponemos en esta guía práctica sirvan para dar el paso. Consumir alimentos locales de temporada, reducir el consumo de agua, aprovechar los residuos alimentarios para elaborar compost o conocer mejor las especies de animales y plantas que viven en nuestra localidad… si todo el mundo hiciera algunas de estas pequeñas acciones, supondría una gran diferencia para la protección de los recursos naturales de las futuras generaciones.

Janez Poto?nik
Comisario Europeo de Medio Ambiente

Descargar guia completa aquí

En Galicia o feísmo está moi arraigado. ¿Como se combate?.

A gran escala Galicia é fermosa, pero a lupa aféctanos. Temos que reflexionar, ver por que non se fixo ben. Non foi por diñeiro. Os nosos antepasados eran máis pobres. Ves eses vellos peches das leiras de Ourense e nós agora pechamos con bloques de 20 x 40. O feísmo é un fenómeno cultural en negrita e con maiúsculas, dos que tardan unha ou dúas xeracións en difuminarse. Pero se nos lamentamos continuamente, mal imos. Agora temos ferramentas para loitar, como o Plan de Ordenación do Litoral. Pode parecer unha norma complexa e insalvable, pero dentro duns anos quereremos máis.

En febreiro cumprirase un ano da entrada en vigor do Plan de Ordenación do Litoral (POL ). ¿Cal é a súa valoración?

Positiva, creo que traballamos ben, aínda que aínda estamos nunha fase moi incipiente. E hai termos e conceptos desta norma que creo que calaron.

¿Como o están dixerindo os concellos?

A adaptación é bastante positiva e activa. Aínda que sempre hai matices, distintos ritmos. Pero responderon ben tanto os concellos como determinados promotores.

O Tribunal Superior de Xustiza admitiu a trámite un recurso da Illa de Arousa contra o POL. ¿Como cre que acabará?

Confío en que se resolva do mellor xeito posible para eles e para a lei. A Illa é un caso moi singular. É un municipio insular, un territorio fráxil, cunha zona ao norte da ponte que tende a ser urbana e unha zona sur que ten zonas protexidas. Non sabemos como acabará ese caso concreto. Aínda non me chegou a demanda, entón poderei falar con criterio. Pero non podemos ter a mentalidade de desenvolvernos eternamente.

¿E como se transmite esa idea en tempos de crises?

Hai que incidir en que o desenvolvemento non está unicamente na construción. O desenvolvemento pode estar no cambio de modelo, na aposta clara polos valores únicos que temos en Galicia: paisaxe, cultura, natureza… Iso é algo que non van poder imitar nalgún outro lugar do mundo. Ser únicos fainos competitivos, porque podemos ofrecer produtos de calidade e viables desde un punto de vista ambiental, económico e territorial.

¿Que lle parece o exemplo de Barreiros?

Pertence ao pasado, pero hai que destacar que ese tipo de situacións eran aceptadas socialmente. De todos os xeitos, atopámonos con outros concellos con dinámicas máis perigosas. Non darei nomes, pero hai municipios que se venden como exemplares e esconden un proceso especulador igual ou peor.

Cando se fala de leis como o POL sempre xorde a palabra «derrubo» como ameaza.

Non vou valorar o feito antes. Porque, entre outras cousas, a casuística é moi ampla. Hai construcións ilegais, licenzas mal outorgadas. Pero hai cousas que se fixeron mal a pesar de estar dentro da norma vixente. Nun municipio a discusión cinguíase a que ocorría coas casas ilegais. Preguntei cantos tiñan a casa ilegal. Ninguén levantou a man. Está moi ben falar, pero cando esteas no teu leira, aplícao no día a día. Pola contra, todo é hipocrisía. De todos os xeitos, non estamos ante normas coercitivas, o obxectivo é arroxar luz, servir de ferramenta aos concellos para que estes coñezan o seu potencial. Para querer algo hai que coñecelo. E nós temos que volvernos a namorar do noso territorio.

entrevista en La Voz de Galicia

El informe anual Sostenibilidad en España 2011 pone de manifiesto, en un contexto de crisis sistémica, la necesidad ineludible de encontrar un nuevo modelo de desarrollo con futuro y que sea verdaderamente sostenible en la triple dimensión: económica, social y ambiental, a la vez que fomente la generación de nuevos yacimientos de empleo verde.

Más allá de los efectos de la crisis se reflejan mejoras de eficiencia de los procesos productivos, conjuntamente con efectos positivos de las políticas ambientales que se han venido implantando y que, por ejemplo, han supuesto (aunque sea de forma tímida) la reducción de las emisiones de gases de efecto invernadero y la disminución de la dependencia energética externa. Algunos de los datos que destacan en el informe son los siguientes:

Energías renovables: En el año 2010 las energías renovables superaron por primera vez en España al resto de fuentes de energía en la producción bruta de electricidad, representando un 35,4% del total. La energía eólica alcanzó un 45% de la producción de electricidad de origen renovable.

Intensidad energética: La intensidad energética de la economía española en 2010 se incrementó respecto al año anterior, rompiendo así la tendencia descendente de los últimos 5 años, como consecuencia del repunte experimentado tanto en el consumo de energía primaria como final muy superior al del PIB, aunque su impacto en Emisiones de Gases de Efecto Invernadero se ha visto atemperado por el mayor peso de las renovables.

Agricultura ecológica: España sigue siendo el primer país dentro de la UE en superficie destinada a la agricultura ecológica con más de millón y medio de hectáreas, alcanzando un aumento de un 3% respecto al año anterior y de un 104% respecto a 2005. En España, el pasado año se destinaron a la producción agrícola y ganadera ecológica casi 990.000 hectáreas, lo que representó un incremento del 6,7% con respecto al año 2006.

Cultivos transgénicos: Sin embargo, España también es el país de la UE que tiene una mayor superficie de cultivos transgénicos. Los cultivos transgénicos en España han alcanzado la cifra de 4.121 hectáreas más con respecto al año anterior. El país cultiva ahora casi 80.000 hectáreas con productos transgénicos.

El séptimo informe del OSE revela una “mejora relativa” de los indicadores ambientales ya que antes de 2007, 15 indicadores mostraban una tendencia negativa, mientras que a partir de ese año, los indicadores ‘rojos’ han descendido a seis. Por eso, el informe concluye que hay una tendencia de mejora progresiva de la calidad del aire, aunque en las grandes ciudades hay situaciones frecuentes de alta contaminación con severos impactos para la salud y la calidad de vida de los ciudadanos.

Complementariamente a los informes anuales de sostenibilidad, que tienen por finalidad presentar una “rutina informativa” de seguimiento y evaluación permanente, el OSE elaborará informes cada cuatro años de mayor alcance y contenido.

via OSE

Ademais de pór en contacto a viaxeiros en bicicleta de todo o mundo e fomentar o intercambio de experiencias, consellos e demais informacións útiles para que a viaxe en bicicleta resulte o máis pracenteiro posible, a asociación propón unha rede de aloxamentos entre os seus membros e os doutras asociacións internacionais. Desta forma, o viaxeiro pode planificar unha ruta por calquera parte do mundo e pasar a noite en fogares de persoas apaixonadas pola bicicleta.

Na primeira parte da nosa viaxe, saímos de Francia destino a Santiago de Compostela e Madrid. Ao longo do percorrido fomos acollidos por membros do CAC. Cada etapa supuxo un renovado pracer, o que proporciona coñecer a xente diferente con diferentes modos de vida. Ademais, estas persoas que nos acollen coñecen perfectamente a súa rexión, comparten a nosa paixón pola bicicleta e indícannos as mellores rutas en función das nosas necesidades. Grazas a eles coñecemos paisaxes e zonas que non coñecésemos coa axuda dos mapas, comentan Philippe e a súa esposa Corinne. A parella, pola súa banda, recibe de cando en vez a outros viaxeiros no seu domicilio de París.

Segundo Sylvie Dargnies, presidenta de CCI, os valores que a asociación fomenta desde fai trinta anos son: viaxar, a autonomía, a aventura e a colaboración. CCI organiza o seu 27  Festival da Viaxe en bicicleta os días 21 e 22 de xaneiro en París.

Artículo en Ladyverd

Fuente original

Claire vive en Londres, gústalle perderse no mercado de Camden e pasear entre os postos na primavera sen preocuparse polas súas alerxias, porque é cliente de Ana e Juan e o seu móbil dille por onde pode pasear con total tranquilidade. Cando entra a tomarse algo na *Porchetta, o mesmo restaurante proponlle un menú segundo as súas preferencias, e canto exercicio fixo o día anterior. Claire traballa en Big Data.

Kim vive en Singapura e traballa no primeiro organismo de goberno local que utiliza en tempo real a información que os propios cidadáns comunican. Traballan con Big Data, compartindo coa comunidade os datos que xeran as infraestruturas da cidade e empregando os que proveñen das aplicacións creadas por xente como Juan e Ana para mellorar a calidade de vida dos cidadáns.

Que teñen en común este tres historias á parte de soarnos un pouco futuristas?

En primeiro lugar, que todas elas se desenvolven en grandes cidades, e cando pensamos nelas, o primeiro que se nos vén a moitos á cabeza son os atascos, a contaminación, as présas, etc E isto non é raro, xa que a día de hoxe máis do 50% da poboación do planeta vive nun entorno urbano, aínda que este só representan un 1,5% da superficie habitable da Terra. E para 2050, as previsións son de até un 70% dos humanos vivindo en cidades, tendo en conta ademais unha poboación mundial que non para de crecer.

Esta situación de aparente desequilibrio provoca unha tensión no uso dos recursos, tanto nos naturais (enerxía, zonas verdes, o propio aire?) como nos creados polo home (estradas, hospitais, lugares de lecer?), pero non por iso a xente está disposta a deixar de migrar, como o veu facendo ao longo da historia. Pero, cal é a razón?
Pois é algo tan simple como a promesa dunha vida mellor. Nas cidades, ademais do *Co2, tamén se concentra a actividade económica (o 74% do crecemento global do planeta provén das cidades), e isto débese fundamentalmente a que é nas cidades onde se dá a creatividade, a innovación, a transmisión de ideas, e por tanto a creación de valor. Está claro que o rozamento fai o agarimo, pero tamén as faíscas, xa sexan en forma de novas ideas ou en forma de tensións que demandan novas de solucións sobre as que investigar.

Doutra banda, e aínda que pareza mentira, o feito de vivir máis xuntos permite facer un uso máis eficiente dos recursos, e son moitos os que sosteñen xa que a pegada ecolóxica dun urbanita é significativamente inferior á dunha persoa que vive nunha zona rural, sobre todo porque ten unha casa máis pequena e pode utilizar o transporte público.

Pero que outra cousa teñen en común nosas tres historias do principio? Pois se nos fixamos, todas elas demostran que de darse algún día, a calidade de vida e a gran urbe son conceptos compatibles. Pero para iso necesitamos dar un gran paso na forma en que cidadáns, empresas e administracións públicas relacionámonos coa nosa cidade e tamén en como colaboramos entre nós, de forma que pasemos da cidade máis ou menos dixital e conectada na que vivimos a día de hoxe, a unha cidade intelixente, unha Smart City.

E así chegamos ao terceiro punto en común do tres historias: en todas elas faise un uso intelixente da información para dar un servizo de valor. A día de hoxe, e grazas á tecnoloxía, todo o que facemos deixa un rastro dixital que na maioría dos casos (até o o 95%) non é utilizado máis aló da súa aplicación principal. Se pensamos nas chamadas de teléfono, os pagos con cartón, as gravacións de seguridade en vídeo, as compras en máquinas de vending, o paso por peaxes, o uso de redes sociais, de cámaras de fotos, os consumos de enerxía?. podemos imaxinar teras e teras de información, que convenientemente agregada, procesada e combinada, permitiríanos obter unha visión da cidade en tempo real que abre a porta a multitude de aplicacións intelixentes, que nos farían a vida máis fácil, e ademais dunha forma máis sustentable.

Se a esta información sobre as persoas xa existente a día de hoxe, engadímoslle o feito que cada vez hai máis dispositivos conectados que ademais contan con sensores que lles permiten comunicar cambios de estado (de humidade, luz, temperatura, ocupación, etc), podemos facernos unha idea, aínda vaga aínda do que está por vir.

Artigo orixinal no Centro de Innovación do BBVA

Que 200 traballadores da industria pirotécnica galega quedaran no paro temporalmente como consecuencia da normativa estacional de prevención de incendios forestais pareceu, e seguramente o foi, unha traxedia social, económica e politicamente inaceptable. Mereceu, sen dúbida, a atención dos medios de comunicación e a solidariedade colectiva de quen asocia a celebración festiva comunitaria cos estoupidos de rigor.

Hai dramas similares pero de maior escala que, sen embargo, están a pasar desapercibidos, resultando totalmente invisibles para os medios de comunicación e a sociedade. Facendo unha estimación sobre os datos de emprego referidos a 2007 derivados do Proxecto Fénix1, xusto nos prolegómenos da crise actual, a perda de postos de traballo no sector da Educación Ambiental (EA) en Galicia durante os últimos catro anos pode estimarse nun 50%, unhas 500 persoas.

A perda destes postos de traballo, por moi precarios e socialmente invisibles que resultasen para a maioría da poboación, debería xerar, como mínimo, a mesma sensibilidade mediática e institucional que no caso da industria pirotécnica. Non hai neste país moitos sectores ou empresas que sumen un milleiro de traballadores e traballadoras dun perfil tan cualificado, a maioría con estudos superiores, e menos aínda no sector servizos. Non hai, tampouco, moitos colectivos cun labor que poida considerarse de maior relevancia cívica e estratéxica para o futuro.

Dende a década dos setenta do século pasado, a Educación Ambiental foi definíndose coma unha corrente internacional de pensamento e acción que, dende unha perspectiva crítica, quere contribuír á educación da cidadanía para enfrontar a fonda crise ambiental que ameaza a calidade de vida, a saúde humana e a posibilidade dun progreso económico e social duradeiro. A EA debería, por tanto, formar parte dos instrumentos imprescindibles para construír unha sociedade máis xusta, equitativa e sostible, coma un servizo público necesario para a alfabetización socio-ambiental da cidadanía.

En contra do que cabería esperar, non se ten observado, sen embargo, ningunha reacción política ou social significativa en resposta aos recortes executados, sendo moi limitada a que se ten producido dentro do propio sector. Unicamente a Sociedade Galega de Educación Ambiental elaborou un manifesto pola “Non desaparición da EA en Galicia”2, cunha repercusión pública escasa.

Alén do reiterativo argumento da crise económica -a escusa perfecta para a “deconstrución” do estado do benestar e a degradación dos servizos públicos-, este desmantelamento silencioso do campo da EA pódese atribuír a un conxunto de factores estreitamente relacionados.

En primeiro lugar, cabe destacar o escaso peso institucional do sector. En contra das declaracións de intencións e dos documentos estratéxicos que trataron de impulsala nos últimos anos, a EA é un ámbito cada vez menos relevante tanto da política ambiental como da educativa, constituíndo unha especie de terreo de ninguén. Esta debilidade estrutural pode deberse á carencia de atractivos económicos: non é un sector rendible desde un punto de vista mercantil como si o son outros ámbitos emerxentes do negocio ligado ao ambiente. Tampouco posúe atractivos políticos para o xogo partidista: deixar morrer á EA non supón un custe significativo nas matemáticas electorais. Esta debilidade queda de manifesto na súa dilución administrativa na estrutura da Xunta de Galicia –a pesar das recomendacións que recolleu a Estratexia Galega de Educación Ambiental no ano 2000-, na súa práctica inexistencia como obxecto a atención a nivel provincial e no seu residual papel municipal.

Se os recursos económicos, humanos e infraestruturais destinados polas administracións públicas xa eran escasos denantes da crise, faltos de planificación a medio e longo prazo, e cunha distribución que obedecía a criterios nos que o educativo-ambiental tiña relativamente pouca relevancia, na actualidade, co mantra da austeridade estase a optar, directamente, pola súa extinción. Casos concretos son o abandono ou peche progresivo dos equipamentos de EA de titularidade pública, a eliminación das subvencións e liñas de axuda específicas para a promoción de actividades de EA, a redución a mínimos ou a cancelación dos poucos programas educativo-ambientais en marcha, o despedimento masivo de persoal con tarefas ligadas á EA nas distintas administracións, etc. Baste dicir que a inversión do goberno autonómico en actividades e iniciativas de EA caeu de 1.645.000€ no ano 2007 a 125.133,60 € neste ano 20113, un recorte brutal do 93%.

É preciso ter en conta que as políticas de redución do gasto nas administracións están tendo un impacto letal no sector da EA. A maior parte dos recursos económicos que o mobilizan proveñen de fontes públicas, tanto, obviamente, os que sufragan as accións que desenvolven as propias administracións, como aqueloutras que se capitalizan mediante contratos, convenios e subvencións con outros actores do campo (autónomos, pequenas empresas, colectivos sociais, ONG´s, etc.)

En segundo lugar, a crise está a golpear a un sector que xa padecía unha situación endémica de precariedade laboral, empresarial e profesional. Conforme datos do mencionado Proxecto Fénix, o salario medio dun educador ou educadora ambiental era, en 2009, de 1.050€ mensuais, ao que habería que engadir unha marcada temporalidade no emprego e a asunción de tarefas e responsabilidades moi por riba dos tipos contractuais máis usuais. En contraste, os traballadores e traballadoras deste campo presentan un perfil no que dominan os titulados superiores e a sobre-formación, entendida como una preocupación constante por manter actualizados e mellorar os seus coñecementos e prácticas profesionais a través de cursos, seminarios e outros recursos de formación permanente.

En terceiro lugar, é preciso destacar que o tecido empresarial da EA en Galicia é moi feble. En liñas xerais está constituído por pequenas empresas, moi dependentes das administracións, escasamente capitalizadas, pouco articuladas entre si, sen un campo de traballo claramente definido nin regulado, e sen capacidade para competir coas grandes corporacións prestadoras de servizos.

En cuarto lugar, apréciase unha tendencia crecente a ofrecer programas ou servizos que pouco o nada teñen que ver coa EA, pero que se presentan baixo esta marca como unha estratexia adaptativa para sobrevivir nun contexto económico cada vez máis adverso. Nesta liña, moitas iniciativas de EA existentes ou de nova creación, reformulan a súa oferta cara ao ocio de consumo, o turismo ou a práctica deportiva, sen ningunha correspondencia ou cunha vaga relación cos obxectivos e principios pedagóxicos e sociais da EA. É un paradoxo que os equipamentos ou as empresas “de EA” que realizan esta transición ou que xa nacen cun enfoque nitidamente mercantilista, son os que tenden a sobrevivir no escenario actual, a pesar de que a invocación á EA sexa, no seu caso, pouco máis que un reclamo comercial.

Paradoxalmente, este mesmo “marketing verde” é o que están a guiar ás propias Administracións Públicas nunha reviravolta que roza o esquizoide. Fronte ao peche dos equipamentos de titularidade pública existentes –coma ofrenda de austeridade–, seguen edificándose novos equipamentos de “Educación e Interpretación Ambiental” nos que os aspectos educativos brillan pola súa ausencia, primándose o cemento fronte ao coñecemento. É certo que a práctica de construír “edu-eco-mausoleos” non é nova. O centro de interpretación das Gándaras de Budiño é un dos exemplos máis claros no noso país: 470.000 € invertidos na construción dunha infraestrutura inaugurada oficialmente en 2002 pero que nunca chegou a abrirse. O que non se explica é a súa continuidade nos tempos actuais: inverter medio millón de euros nun Centro de Interpretación das Illas Atlánticas cando, ao tempo, despídense ás educadoras e aos educadores ambientais que estaban a desenvolver o seu traballo no mesmo espazo protexido é unha aberración. E que dicir do xa invertido no Centro de Interpretación dos Parques de Galicia proxectado na cidade de Ourense, máis ladrillo sen unha xustificación socio-educativa ou ambiental defendible, mentres se pechan equipamentos ou se despide ao persoal coas mesmas funcións nos espazos protexidos que se queren “interpretar”.

En quinto lugar, a EA ven perdendo presenza no ensino, tanto pola desidia da Administración responsable do sistema educativo e do desenvolvemento daquelas áreas do currículo que se teñen mal definidas como transversais –pensamos que, en realidade, deberían ser consideradas como nucleares-, como polos mesmos recortes que se están xustificando coa crise económica en aspectos clave para a calidade do ensino público: formación do profesorado, apoio á innovación educativa, desenvolvemento de actividades e programas complementarios, etc. Ao que habería que engadir, a nivel autonómico, a falta crónica de coordinación entre a Administración educativa e a ambiental.

En sexto lugar, non se poden separar as anteriores afirmacións sobre a precaria conxuntura da EA en Galicia da situación que este campo presenta no conxunto do Estado. De contar, a finais dos anos 90, cun papel explicitamente destacado como relevante no acompañamento e transposición das políticas ambientais que chegan da UE, como se ve plasmado no Libro Blanco de la Educación Ambiental en España e nas distintas Estratexias Autonómicas, a EA foi deslizándose a un segundo ou terceiro plano, converténdose nunha referencia cada vez máis retórica e con escasa proxección práctica na realidade. De feito, se ben o Libro Blanco e todas as Estratexias Autonómicas elaboradas durante a última década destacaron a necesidade de consolidar e dotar á EA dunha estrutura orzamentaria e administrativa propia, o seu actual estatus institucional segue a ser o mesmo ou empeorou. Chama a atención, por exemplo, que a práctica totalidade das estratexias autonómicas de EA carezan de continuidade ou languidezan nos caixóns das administracións, ou que non se teña celebrado dende o ano 1999 ningún congreso ou encontro estatal para poñer en común e debater as problemáticas propias do campo.

En sétimo lugar, en parte como causa e tamén como consecuencia de todo o anterior, cabe chamar a atención sobre a invisibilidade social da EA. Cada vez máis acusada incluso entre aqueles sectores que tradicionalmente contribuíron ao seu impulso ou que deberían ser máis sensibles á súa mensaxe. Sirva coma exemplo a escasa presenza conceptual da EA no xurdimento e desenvolvemento dos novos discursos da sostenibilidade, como poden ser os ligados ao decrecemento ou ás comunidades en transición que, se ben é certo que incorporan na súa práctica accións que poden caracterizarse como EA, non a reivindican como parte relevante das súas estratexias.

Cómpre advertir, finalmente, que esta situación decadente está sendo vivida con certa resignación dende o propio campo. Os signos vitais de indignación son escasos e apuntan máis de cara ao interior que ao exterior. Mesmo aparecen comportamentos cainitas, probablemente como resultado da dificultade para enfrontar as ameazas externas e por puro instinto de supervivencia. Neste escenario os recursos que viña capitalizando a EA están sendo derivados para usos e axentes que traballan en contra da sostenibilidade, ben porque se entende que esta é un luxo que as nosas sociedades non se poden permitir, ou ben porque a mesma crise é a gran coartada para impulsar o proxecto neoliberal, que entende, probablemente con razón, que a EA pode ir en contra dos seus intereses políticos, de clase e económicos. Non falta, tampouco, quen pensa que esta é unha oportunidade para que axentes máis “emprendedores” –posto que se sobreentende que antes só había “parasitos” que vivían a costa do erario público- tomen a iniciativa e fagan rendible, na óptica da empresa privada e do mercado, a demanda social de servizos asociados á calidade do ambiente.

Ao fin e ao cabo o mesmo colapso do sistema está servindo aos que o provocaron para gañar maiores cotas de poder, para incrementar as oportunidades de beneficio e para desmontar os febles mecanismos de control que apenas foron quen de prever as manobras especulativas que o desataron. No crack económico de 1929, o antecedente máis acaído da situación actual, moitos xerarcas das finanzas acabaron estrelados no pavimento de Wall-Street, impulsados pola inclemente lei da gravidade (e, probablemente, pola vergoña de verse ou de que os viran pobres). No presente, o sistema está caendo para arriba e os responsables da desfeita levitan no éter social colgados de xubilacións millonarias. Ben pensado, a EA, nas súas formulacións máis críticas, podería e debería ser, cando menos, un obstáculo, unha pedriña no camiño, para quen entenda que este é o mundo desexable ou inevitable.

Artigo en Praza Pública

Chris Martenson está convencido de que los próximos veinte años van a suponer un enorme cambio en nuestras vidas y quiere compartir sus aprendizajes y experiencias con todo el mundo para provocar un cambio de mentalidad que nos ayude a construir un futuro mejor. Él ha pasado años reuniendo la información que ahora ofrece de forma condensada e inteligible en su famoso curso “Crash Course”.

En primer lugar, Chris Martenson desea hacer entender que la economía, la energía y el medioambiente (las tres Es, como él las denomina por sus siglas en inglés) están estrechamente relacionadas, por lo que sus problemas no pueden ser resueltos de forma aislada. El problema es que los líderes políticos, los economistas, los banqueros, se concentran exclusivamente en la primera E, en la economía, convencidos de que todos los demás problemas se resolverán por sí solos. Sin embargo, la segunda E, la energía, está tan vinculada a la primera que es imposible que las consideremos por separado: la curva de crecimiento de la extracción de petróleo, al igual que la de la población humana de La Tierra, está basada en el crecimiento exponencial. El petróleo constituye el 95% de todo lo que necesitamos para transportar algo dese A hasta B. Sin él, casi todo lo que hasta ahora es una realidad en nuestra vida “just in time” se convierte en algo imposible. Y todos sabemos que las reservas de petróleo tienen un límite físico que ya estamos alcanzando.

Con respecto al medioambiente, también nuestros recursos están sufriendo el límite del crecimiento exponencial al que les hemos sometido: las reservas pesqueras, los bosques, el consumo de agua, la extinción de las especies y también los metales. Para todos ellos ya se ha alcanzado el cénit.

Su libro puede adquirirse en español gracias a una traducción llevada a cabo de forma voluntaria, pero Chris Martenson también ha colgado la versión española en su página web para que quienes estén interesados en el proyecto puedan acceder a él de forma gratuita.

Fuente: ladyverd.com

‘A Curuxa Verde’, única tienda berciana dedicada íntegramente a productos ‘bio’

El consumo de productos ecológicos no es una moda, sino una filosofía de vida, una forma de entender el consumo basada en el respeto al medio ambiente y a la salud. De esa filosofía vive A Curuxa Verde, de Cacabelos, la única tienda en el Bierzo dedicada exclusivamente a la venta de productos ecológicos.
Muchas herboristerías, fruterías o comercios ofrecen este género. Pero la particularidad de esta tienda es que todo, absolutamente todo lo que hay en ella es ecológico; sólo se vende ecológico.
Un mundo, éste, que no se reduce únicamente a las naranjas con hoja o las verduras de la huerta sin sulfatos.
Para comprobarlo, basta con acercarse al mercado de abastos de Cacabelos, donde se ubica este pequeño comercio regentado por Natalia Núñez. Además de lo más fresco de las huertas ecológicas bercianas, en A Curuxa Verde se pueden encontrar productos en algunos casos inimaginables, todos ellos de producción y elaboración ecológica, también llamados ‘bio’ u orgánicos.
Y es que comer ‘bio’, no es sólo comer lechuga, copos de avena o soja. En versión ecológica se puede disfrutar de sorprendentes platos, que a priori no mucha gente vincularía con esta tendencia.
Es el caso de sobrasada ibérica de bellota procedente de ganadería ecológica, hamburguesas, queso de oveja Fariza, mantequilla, flan de queso, yogur griego o huevos caseros.
En esta singular tienda también es posible hacerse con productos básicos, siempre en variedad ecológica, como es el caso de pan, legumbres, aceite, leche, harinas de distintos cereales o conservas.

Las bebidas tampoco se escapan y en las estanterías de A Curuxa Verde es fácil encontrar desde sidra, hasta cervezas ‘bio’, pasando por productos más estandarizados en la versión ecológica como pueden ser zumos o vinos. Los conocidos caldos ecológicos de Prada A Tope o de J.Palacios están también aquí a disposición de los clientes.
Quesos, miel, chocolate, café, especias, pasta, infusiones, dulces, frutos secos, productos de cosmética natural o incluso de droguería como jabón o limpiador de suelos son otras opciones.
Pero el apego a la naturaleza y a la sana tradición no debe estar reñido con la modernidad. Por eso, A Curuxa Verde trabaja también a través de Internet, con su tienda ‘on line’ www.acuruxaverde.webuda.com donde se puede consultar mucha información sobre ecología y medio ambiente y también examinar precios y realizar pedidos.
De hecho, la tienda cuenta actualmente con una promoción anti crisis, por la cual entregan a domicilio los pedidos de un mínimo de 30 euros, sin costes, en Cacabelos, Ponferrada y el entorno.
Las cestas-regalo con productos exclusivamente ecológicos es otra de las posibilidades para los clientes que pretendan sorprender con algo original.
Natalia Núñez reconoce que, como casi todos los pequeños comercios, “estamos sufriendo para mantenernos a flote, porque la crisis está pegando fuerte”. De hecho,estuvieron a punto de cerrar hace un par de años, pero el apoyo de los clientes habituales y de la Asociación de Agricultura Ecológica La Olla del Bierzo permitió seguir adelante con el negocio.
A Curuxa Verde, cuenta, según explica Natalia, “con clientes que nos vienen de fuera de Cacabelos, muchos de ellos de Ponferrada, y también muchos peregrinos, que en muchos casos nos dan las gracias por tener un negocio de este tipo”.

La provisión de verduras y muchas de las frutas y algún otro producto procede directamente de los huertos de los agricultores ecológicos d El Bierzo. Pero Natalia afirma que “no hay muchos de ellos que produzca a gran escala para vender, la mayoría de ellos cultivan en ecológico para autoconsumo y muchas veces tenemos que recurrir a comprar la mercancía a productores de fuera, que es una pena, con las posibilidades que tiene el Bierzo en este aspecto”.
Comprar fuera sí encarece un poco más los productos, pero Natalia también aboga por desmantelar el mito de que los productos ecológicos son más caros. “No es cierto que un producto ecológico sea más caro que otro que no lo sea, de igual calidad, claro; no tenemos que comparar sólo el precio, sino también la calidad. De todos modos, yo estoy en condiciones de competir con otros productos también en precios, de hecho, estoy vendiendo, por ejemplo, la lechuga ecológica a 50 céntimos”.
Uvas a 1,50 euros, cebolla a un euro el kilo o alubia blanca ó pinta a 3,50 euros el kilo son algunas de los precios que pueden servir para comparar su oferta con otros productos habituales en el mercado convencional.
El trabajo con distribuidores o casas especializadas como Gumendi de Lodosa en Navarra, El Cantero de Letur, de la sierra del segura en Albacete o Soria Natural, permiten a este negocio berciano ofrecer a sus clientes lo mejor y lo más variado del sector eco de todas las esquinas del territorio nacional.

Fuente: La Crónica de León

Web A curuxa verde