Esta revista nace para pensar Galicia con tempo e con voces que non sempre van coincidir. A Fundación Galicia Sustentable impúlsaa e dá un paso atrás: o protagonismo é de quen xa está a cambiar o territorio.
O monte galego nunca estivo tan verde, e iso debería preocuparnos. Ese verde é a pegada do abandono: Galicia é hoxe un 73% forestal e apenas un 22% agrario, e a masa forestal medra porque o campo se baleira. Pero esa é só a metade do que pasa.
Na outra metade hai cooperativas que recuperan terras paradas, confrarías que xestionan os caladoiros para que rexeneren, escolas rurais que devolven o galego ás aulas, panaderías que volven ao trigo do país. O movemento existe. O que falta é un debate público á súa altura.
A cobertura habitual de Galicia oscila entre dous extremos: o decorado para o turismo ou a crónica do declive demográfico. Entre eles queda un territorio vivo e contraditorio que ningún medio con présa pode contar. Esta revista quere ocupar ese oco, sen optimismo verde e sen catastrofismo.
Dígoo como director da fundación que a pon en marcha: a revista non é a voceira da Fundación Galicia Sustentable. A fundación achega a infraestrutura e parte do financiamento, e logo retírase do que se escribe. A liña editorial é autónoma, os autores asinan as súas pezas e responden delas, e quen nos lea atopará textos críticos con actores cos que a fundación colabora noutros contextos. O cambio é cousa das persoas, as súas comunidades, as confrarías, as asociacións, os concellos e as cooperativas que xa o ensaian. A revista escoita, contrasta e ordena.
A mirada é de postcrecemento, e convén que nos expliquemos. A prosperidade vén de cumprir mellor o básico (alimentar, habitar, coidar, traballar con sentido) dentro dos límites do planeta e cun reparto xusto entre xeracións, e non de producir cada ano un pouco máis. Iso non significa austeridade. A diferenza está en como definimos o «ben»: o benestar mídese por algo distinto da produción e do consumo.
Ter esta mirada xa é unha posición, e non imos finxir neutralidade. Pero unha posición non é un eslogan. Imos entrar nos debates espiñosos (o eucalipto, os parques eólicos, o solo que se disputa) e contalos coas súas tensións e as súas decisións políticas, sen vender solucións verdes e sen aliñar a revista cunha consigna previa. Distinguir matices custa máis que polarizar, e é o que imos intentar.
Cando miramos unha iniciativa preguntámonos se sostén unha vida digna sen depender de medrar sen fin, se devolve á terra o que lle toma, se decide de forma colectiva e se fai que a xente queira quedar. O terceiro, decidir entre todos, é o que máis falla, e é onde imos insistir.
Galicia, polo que é, ten condicións pouco comúns para ensaiar este modelo, e xa o está a facer en moitos sitios pequenos. A conversa sobre que facer co país é de moita xente, e raramente coincide. O que esta revista ofrece é tempo e rigor para tela ben. Empezámola aquí.
